Tık Tık

12 Ocak 2013 Cumartesi

Antimilitarist Bir Şiir : Ölüleri Gömün




Irvin Shaw'ın ilk kez 1936'da sahnelenen bu oyununu ben geçtiğimiz sezonda izledim. Çok değişik hislerle ve tam  bir antimilitarist olarak salondan ayrıldım. Neden öldüklerini sorgulayan bir grup asker gömülmeyi reddediyor. Savaş durmadan gömülmeyeceklerini söyleyip, tek tek geride kalanlarıyla konuşuyorlar.

Oyun, savaş ortamında geçtiği için erkek oyuncu yoğunluğu var ancak, kadın oyuncular çok güçlü performanslar sergiliyor. Özellikle sonlara doğru, uzunca bir tiradı olan, çektikleri fakirlikten dem vuran kadın beni çok etkiledi. 

Ve elbette, "20 Yaşında ölmek ne demek?" sorusunu insanın suratına tokat gibi çarpan, " Ben daha hiç sevmedim, hiç sevişmedim." diyen Jimmy karakterinin annesiyle diyaloğu esnasında ağladım.


Bir türlü gömülmeyi kabul etmiyorlar. Anneleri, sevgilileri geliyor ikna etmeye ama onlar öylece oturuyorlar. Olayın basına sızmasından, ortalığın birbirine girmesinden deli gibi korkan komutanlar ne savaştan vazgeçiyorlar, ne de kararlarından, " Ölüleri gömün, susturun şunları!"

Oyunun müzikleri biraz fazla yoğun, ışıklar ve dekor görsel olarak epey etkileyici. Oyun bu sezonda da devlet tiyatroları kapsamında sahneleniyor, ayrıca ilk sahnelendiği yılda yılın en iyi oyunu seçildiğini de belirtmek isterim.

Gidin ve görün diyorum kısacası, ayakta alkışladım ve pişman değilim çünkü, nefes alan ve dünya üzerinde sevdiği bir şeyler olan herkes, antimilitarist olmalıdır.

Savaşın hiçbir getirisi yoktur. Savaşa gerek yoktur.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder